در آن لحظه که کبوتر دلم آرام بال ميگشايد ....

و در آن هنگام که چشمانم اشک ميريزد و حضور سبز مردي

 سيه پوش را تمنا ميکند...

 قلبم زمزمه کنان او را صدا مي ند و به او ميگويد يا مهدي به

دنبال تو می گردم و براي ظهور تو بر سر سفره دعا نشسته‌ام و

 کوله بار دلم را به سوي تو بسته‌ام، اما نميدانم به کدامين سو

و مکان بفرستم.

يا مهدي کمکم کن تا از کوچه پس کوچه‌هاي تنگ و تاريک دنياي

 پر از هياهو و گناه به سلامت بگذرم و عطر خوش وجودت را

 احساس کنم.

يا مهدي بدان که دلم از دوري تو به تنگ آمده و نگاه آرام و آبي

 تو تمام وجودم را در برگرفته است.

يا مهدي بيا و رنگ خانه پاييزي دلم را بهاري ساز و به دل سردم

گرما ببخش و مرا ياري کن تا با تو باشم.

يا مهدي از چه و که برايت بگويم، خود خوب ميداني که ياسهاي

 سپيد در دل شهر ما گم شده‌اند و ستارگان آسمان اميدوار با نبود

 تو کمتر ميدرخشند و ابرهاي وحشت بر خانه دلها سايه افکنده‌اند

 و گناه در دلها رخنه کرده است و غربت لحظه‌هاي تنهاييم در

 تقويم انتظار کم رنگ شده است.

بيا مهدي و از عشقت کاشانه‌اي در دلم بساز و محبت خويش

را چراغ خانه‌ام ساز و بيا و جغد حسد و کينه را از وجودم

دور کن و دلم را همچون کبوتري سپيد بال به اوج سعادت

ببر و مرا در صف يارانت بپذير.